خطري فراتر از فتنه سبز!

هر روز كه مي گذرد با فرو نشستن غبار فتنه سبز، شاهد آشكار شدن زواياي پنهان و تيره و تار زيادي از اين فتنه هستيم، زوايايي كه ديگر امروز پنهان نيست و نيات و اهداف پشت پرده راه اندازان آن فتنه عظيم، يعني سران فتنه و حاميان داخلي و خارجي آن را برملا مي سازد.

اگر چه زنگ شروع فتنه، توسط سران فتنه و حاميان و همفكران آنان و به نام اعتراض و با دروغ بزرگ تقلب در انتخابات زده شد، اما از همان زمان تا امروز ديگر كمتر حرفي از تقلب زده شده و مي شود! كه اين خود، خبر از واقعيت ديگري داده و مي دهد و آن اينكه بحث تقلب در انتخابات بهانه اي بيشتر نبوده و نيت اصلي آن فتنه گري ها، جز ساقط كردن نظام ولايي و انقلاب اسلامي و انحراف آن از ماهيت اصلي خود نبوده است. امروز پس از شكست سخت فتنه سبز، رصد كردن اهداف و نيات فتنه گران كار آسان تري است و مي توان فتنه گران و سران و حاميان آنان را به لحاظ عملكردشان و نوع و اندازه خطرشان در حال و آينده به چهار دسته اصلي تقسيم كرد؛ دسته اول، سران آشكار فتنه سبز هستند، كساني كه همه چيز خود را از دست رفته مي بينند و هيچ آبرو و اعتباري در بين مردم و حتي هواداران و حاميان داخلي و خارجي خود ندارند، يعني مهره هاي سوخته اي چون موسوي و كروبي كه به جهت آشكار شدن اهداف و نيات آنان و كنار رفتن نقاب شان ديگر خطر چنداني را متوجه نظام نمي كنند، اگرچه گهگاه حركت و يا گفتاري از ايشان سر بزند زياد جدي نمي باشد. دسته دوم، رهبران پنهان و پشت پرده فتنه سبزند، آنهايي كه اگرچه در فتنه دست داشته اند اما به جهت عملكردهاي مخفي و پنهان شان كمتر در معرض ديد مردم بوده اند و امروز هم چون مرگ فتنه را به عينه مشاهده مي كنند، دست به تقلا و رايزني هايي مي زنند تا شايد بتوانند با كمك برخي افرادي كه هنوز در نظام قرار داشته! و از حاميان پشت پرده شان هستند، مجدداً وارد نظام شوند، دسته دوم براي اينكه روزنه اي براي خود باز كنند، گهگاهي، علي الظاهر از اقدامات سران ساده لوح فتنه «موسوي و كروبي» نيز تبري مي جويند. سركرده اين گروه، خاتمي و موسوي خوييني ها و برخي اعضاي ديگر مجمع روحانيون و البته كساني در داخل نظام هستند كه خطر ايشان بسيار جدي است. دسته سوم، شبه رهبران خارج نشين هستند كه در اوج آشوب هاي سال گذشته به شدت بر طبل آشوبگري ها و تخريب مي كوبيدند و از سران فتنه به شدت حمايت مي كردند. كساني چون مهاجراني، كديور، گنجي و... كه به اتاق فكر فتنه نيز مشهور هستند خطر اين گروه هم به همان اندازه دسته اول است و نه بيشتر! اين دسته منافق و رياكار را در عين حال مي توان صادق تر از دو دسته ديگر دانست، چرا كه گهگاه حقايقي از نيات واقعي خود و سران فتنه را برملا مي كنند، براي نمونه، اين سخنان اكبر گنجي در خصوص نيات اصلي يكي از سران فتنه، بسيار افشاكننده و در عين حال تأمل انگيز است. او مي گويد: «عبور موسوي از تظاهر به خط امام قابل تقدير است... آقاي موسوي به خوبي دريافت كه بالا كشيدن فتيله دفاع از آيت الله خميني در چراغ جنبش سبز باعث فرار جمع زيادي از دلبستگان اين جنبش خواهد شد او برخلاف خاتمي اين فتيله را پايين كشيده است. مسئله موسوي، مسئله انتخابات نيست او خودش هم مي گويد مسئله ما انتخابات نيست، هويت سازي او براي جنبش سبز، هويت سازي سالادي است. [يعني] همه با حفظ هويت خويش در اين تركيب متكثر متنوع حضور دارند، نه فقط معتقدان به اسلام و انقلاب و...»!ميزان خطر ايشان از ابتداي انقلاب تاكنون تغيير چنداني نداشته و ندارد. دسته چهارم حاميان و پشتيبانان خارجي فتنه گران بوده و هستند يعني غربي ها به ويژه آمريكا. غربي ها در عين حالي كه مرگ فتنه را باور دارند و از موسوي و كروبي هم نااميد شده اند، اما كورسوي اميدي به برخي از فتنه گران پنهان، يعني همان دسته دوم (خاتمي و همفكرانش و برخي افراد درون نظام) دارند، يعني اميدوارند كه با وجود برخي خواص بي بصيرت كه هنوز مسائل را خوب درك نكرده و يا اسير حب جاه و مقام هستند، شايد كمك آنان به دسته دوم، روزنه اي براي نفوذ آنان در داخل نظام شود كه اين مسئله، يعني احياي فتنه به صورتي ديگر و در جايي ديگر و در آينده اي ديگر است! يقيناً در صورت بي توجهي، خطر نفوذ اينان براي نظام بسيار بيشتر از قبل مي باشد، لذا اين مسئله هوشياري بيشتر مردم و مسئولان را مي طلبد، چرا كه كساني كه تاكنون دو بار در رأس فتنه بوده و آن را حمايت كرده اند و آزمايش پس داده اند، (فتنه تير 78 و خرداد 88) اصلاً قابل اعتماد نيستند.